آرمین آرام فر پنجشنبه 23 آذر 1396 12:02 ق.ظ نظرات ()
خش خشی..‌‌.(تصویر سازی)

خش خشی آشنا سکوت پرهیاهوی قلب خاک را می‌‌لرزاند و ناگهان.‌‌.. رنگ در آرزوی بلند طراوت می‌غلتد و جهان بی رنگ تمنای خاموشم را رنگی‌می‌کند.
نور خورشید از میان روزنه‌های کوچک خاک، قرار را در ثانیه به ثانیهٔ بی‌قراری هایم نهادینه می‌کند‌. عطرباران نوای‌شور انگیز تبار یاس‌ها را تا فراسوی افق عشق می‌پراکند‌‌.
به‌سختی تکانی می‌خورم دراین دامن پرچینِ مخملی و بالاتر می‌آیم از پله‌های‌آبی‌رنگ آسمان و بانوازش دستان گرم نسیم، زنگار یخ‌زده را از قلب سردم می‌زدایم.:seedling:
تپش قلبم با صدای آواز غمگین جوجه گنجشکی درهم‌ می‌آمیزد. گویی پرواز را از یاد برده و می‌هراسد از اینکه آسمان برسرش آوار شود.
سایهٔ‌تردید قلبم نورِ‌ یقین می‌خواهد، روح من در جستجوی زلالی یک رود است، دیدگانم لبریز از ابرهای بارانی است که نمی‌دانند ازچه ببارند وحرف‌هایم نمی‌دانند که دانه‌های سبزشان را در دل کدامین صحرای حاصلخیز بکارند!
شاید در این جادهٔ آبی‌رنگ و بی‌انتها، انتظار قاصدکی را می‌کشم که قرار است خبری برایم بیاورد؛ خبری از دورها، از بغض‌سرد چکاوک‌‌ها یا از صدای باران زدهٔ آبشارها. وشاید خبری از...
دستانم هنوز به شاخه‌های سرو نمی‌رسد تا بگردم میان برگ‌هارا وچشمانم آنقدر سو ندارد که در بی‌انتها ردی بگیرند از او. نمی‌دانم قاصدک کجاست! کجای این دنیای بزرگ؟!
دمدمهٔ غروب آفتاب است و آسمان در انتهای دشت آتش گرفته است. خورشید دامن از زمین باکاهلی برمی‌چیند و سایه روشن‌‌های وهم‌آلودی گوشه‌و کنار را به شکل‌مرموزی رنگ‌آمیزی کرده است.
باد هوهوی صدای خمیازهٔ درخت‌هارا به ‌شکوفه‌های‌سیب گره می‌زند وقلبم همزمان با رنگ‌بازی‌ِ آسمان، بی‌قرارتر می‌شود برای نجوای مهتاب. شاید او خبر داشته باشد که قاصدک کجاست.‌..
شب بر سینهٔ سنگین کوه، زلف‌سیاهش را پریشان می‌کند و مهتاب چلچراغ قلبم می‌شود. صدایش به خنکای‌نور ستاره است و به غریبگی بی‌خبری اش از قاصدک‌.:crescent_moon:
برگ‌ها زمزمه کنان در گوش‌باد،:leaves: ماه رقصان میان چشمه را نظاره می‌کنند. مسیر سیمین نورماه بوی سکوت تلخی را می‌دهد که خبر از بی‌خبری دارد. شبنم روی‌برگم یخ‌زده است ومن همچنان بالا می‌روم از این نردبان نامرئی...:seedling:
روزها می‌گذرند و جهان کوچکتر می‌شود برایم. می‌ترسم روزی آنقدر کوچک شود که دیگر در آن جا نشوم!! من قد کشیده ام از گلدان خاک و دستانم نزدیک‌تر شده به آفتاب؛ ولی دیگر توان ایستادن ندارم. چشمانم خسته اند و نیاز مبرمی دارند به وصل. دلم سجاده‌ای می‌خواهد از جنس خاک که تا ابد سربه سجده گزارم روی دستانش.
هربار. که واژهٔ انتظار را تلفظ می‌کنم، نفس هایم تنگ‌تر می‌شود و صدایم خش‌دار.
اگرشما روزی قاصدک رادیدید به او بگویید :نیامدی ولی نسیم صدایت را به گوش گیاه رساند که آرام زمزمه می‌کردی :همین یک کلمه کافیست برای تمام بی‌خبری‌ها، «خدا».:heart:
چشمانم را آرام می‌بندم. خش‌خشی آشنا سکوت پرهیاهوی خاک را می‌شکند و‌باز...